Η Επιπλωση Και Τα Μυστικά Της

Ο χαλασμένος καναπες έδειχνε να μην αντέχει. Ένα κύμα οργής και αγανάκτησης είχε αρχίσει να φουσκώνει μέσα του μετά την αρχικη έκπληξη. Ήθελε να φωνάξει, να χτυπήσει τις γροθιές του στον τοίχο, να κλοτσήσει τα επιπλα. Όμως έμεινε εκεί, ακίνητος κάτω από το φως, σαν ο χρόνος, σ’ εκείνο το σημείο ακριβώς του πλανήτη, να είχε κοκαλώσει. Όταν μίλησε η φωνή του ήταν τόσο βραχνή, όσο δεν την είχε ακούσει ποτέ πριν .
«Που βρίσκεσαι; Σπίτι σου; Σήκω φύγε τώρα. Αυτή τη στιγμή. Είμαι σίγουρος ότι σ’ έχουν δει. Πάρε το πρώτο αεροπλάνο. Ή, μάλλον όχι, πήγαινε στην αδελφή σου. »
«Μα δε φοβάμαι!» ήρθε η αφοπλιστική απάντηση της φίλης του.«Τι λες, βρε ; Δε βλέπεις τι γίνεται γύρω μας; Σήμερα με πήραν τηλέφωνο. Ο καναπες είναι ο τρίτος που χαλάει μ’ αυτόν τον τρόπο, κι εσύ ξέρεις πράγματα που δε θα έπρεπε να ξέρεις. Αισθάνομαι υπεύθυνος. Σε έμπλεξα χωρίς να φταις σε τίποτα. Ίσως αυτή τη στιγμή που μιλάμε να ψάχνουν τα επιπλα».

Με το στόμα να χάσκει απομακρύνθηκε λίγο πλάγια από τον καναπε. Στράφηκε ξανά προς τα εκεί απ’ όπου έμπαιναν οι πρώτες χρυσές αχτίδες του ήλιου. Η πρώτη εκείνη δέσμη φωτός, σαν από μια δύναμη μαγνητική, σαν από ένα μαγικό ξόρκι ή σαν καπρίτσιο της φύ­σης, κατευθυνόταν γραμμή πάνω στη λεία επιφάνεια του τραπεζιου με την αναμενόμενη αντανάκλαση. Όμως ο νεαρός παρατήρησε με δέος ότι η αχτίδα συνέχιζε τις ανακλάσεις της ξανά και ξανά σε άλλα επιπλα, που βρίσκονταν τοποθετημένα σε τυχαίες, τουλάχιστον ό­πως μέχρι τότε πίστευε, θέσεις. Ένα φως. Το πρώτο φως της μέρας. Ένα παιχνιδιάρικο φως που χρησιμοποιούσε τα ανθρώπινα δημιουρ­γήματα αναπαραγωγής εικόνας σαν σε θεϊκό σχέδιο.Και τότε συνειδητοποίησε κάτι που τον έκανε να αναριγήσει, φως, πρώτο, δεύτερο, καθρέφτης. Δεν ήταν δυ­νατόν! Κι όμως. Όσο περισσότερο το σκεφτόταν, τόσο οι λέξεις του αποκτούσαν νόημα. Ο παραλογισμός μετα­σχηματιζόταν σε κάτι χειροπιαστό. Το πρώτο φως. Αυτό άραγε ήθελε να πει; Ακολούθησε με τα μάτια την πορεία της φωτεινής δέσμης.

Η μικρή βιβλιοθήκη ήταν ένα επιπλο λες και είχε φτιαχτεί για να υπερέχει από τα άλλα επιπλα. Ακτινοβολούσε ζωηράδα και ευεξία. Είναι ά­ριστη μονάδα και υπέροχο σχέδιο. Όταν κάποτε υπέστη α­πό μια απλή γρατζουνιά, ο μάστορας είχε χορηγήσει μια ήπια επιδιορθωτική εφαρμογή. Όμως το επιπλο εμφάνισε συμπτώματα  αντίδρασης στο βερνίκι, παρότι το είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στο παρελθόν χωρίς προβλήματα. Όταν την έφεραν οι θορυβημένοι πελάτες στο επιπλοποιείο του, είχε ήδη εμφανιστεί μια γενικευμένη αντίδραση της επιφάνειας του επιπλου. Το ντελικάτο καπάκι είχε φουσκώσει και η μικρή γρατζουνιά, η τόσο μικρή, φαινόταν τώρα μεγαλύτερη. Το λευκό καπάκι ήταν διάστικτο α­πό ρωγμές. Έκανε  αμέσως επικάλυψη πολυουρεθάνης, ειδικής για επιπλα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρει τον χημικό στο τηλέ­φωνο και να ηρεμήσει τους αλλόφρονες πελάτες. Αλλά η πολυουρεθάνη δεν είχε αποτέλεσμα, καθώς τα συμπτώματα επιδεινώνονταν αμείλι­κτα. Ο χημικός δεν απαντούσε. Προσπάθησε ξανά. Η επιφάνεια του επίπλου, που χειροτέρευε διαρκώς, και το απελπισμένο βλέμμα των ιδιοκτητών έδωσε στον μάστορα ένα επιπλέον κίνητρο να σκεφτεί γρήγορα πως θα διορθώσει το πρόβλημα. Όπως πάντα βρήκε την τέλεια λύση.

Περγαμηνή, και μάλιστα κάποιας παλαιότητας. Όσο για το περιεχόμενο, δεν ήξερε τι να υποθέσει. Τα φύλλα της περ­γαμηνής ήταν τρία στον αριθμό. Τα δύο από αυτά είχαν μόνο κείμενο· στο τρίτο το κείμενο διακοπτόταν από κάποιες εικονο­γραφήσεις που έμοιαζαν πολύ με πισίνες, όπου έκαναν μπάνιο γυ­μνές γυναικείες μορφές. Τα επιπλα φαίνονταν να συνδέονται μεταξύ τους με κάποιες σωληνώσεις από τις οποίες έρεε σαν σε υδρορροές ένα πράσινο υγρό. Τα χρώματα, παρά την εμφανή φθορά από το χρόνο, ήταν ακόμα αρκετά ζωντανά.

τραπεζια

Το κείμενο ήταν το επόμενο πράγμα που του τράβηξε την προσοχή. Στην αρ­χή νόμισε ότι ήταν αραβική γραφή, αλλά αμέσως μετά είδε ότι τα περίεργα γράμματα δεν ανταποκρίνονταν στο αλφάβητο των Αράβων. Δεν μπορούσε όμως και να τα κατατάξει στα ελληνικά ή στα λατινικά. Παρ’ όλα αυτά, ήταν καλογραμμένα, με εντυπω­σιακή τάξη. Είχε μαγνητιστεί από την περίεργη γραφή και μια έ­φερνε κοντά στα επιπλα του τις χειρόγραφες σελίδες και μια τις απομάκρυνε για να τις δει σε άλλη κλίση του φωτός που έ­μπαινε από τις τζαμαρίες. Η αρχικη εντύπωση ήταν σωστή, τα χρυσοποίκιλτα συνθετα ήταν προφανές ότι είχαν σχέση με κάποιο παιδικο δωμάτιο, ξαναγύρισε στην αρχικη σελιδα.

Στην κουζινα, ένα καινούριο καλό χαλί, γιατί εγώ βολευόμουν μέχρι τότε με μια μοκέτα, μεγαλύτερο ψυγείο, καλύτερα φωτιστικά, μια και αυτά που είχα ήταν τής πλάκας, και κάποια άλλα ψιλοπράγματα, επιπλα για την κουζίνα δεν χρειάζονταν.
Φυσικά, έπρεπε να ράψω νυφικό και τουαλέτα για το γλέντι του γάμου, να αγοράσω παπούτσια, να τυπώσουμε προσκλήσεις, να κλείσουμε αίθουσα για το γλέντι, να φροντίσω για τις μπομπονιέρες, τις λαμπάδες, τα στέφανα, το δώρο του κουμπάρου, να κλείσουμε κάποιο γαμήλιο ταξίδι, να, να, να…
Μου ερχόταν τρέλα μόνο που έβλεπα τη λίστα, που συνεχώς μεγάλωνε, μαζί μ αυτή και τα έξοδα. Ήμουν τρελή. Πότε θα τα προλάβαινα όλα αυτά; Και καλά για το νυφικό και τα ραψίματα, είχα την κυρία Λίτσα, μια φανταστική μοδίστρα που κόπιαρε ρούχο καλύτερα και από τα πρωτότυπα. Όμως τα υπόλοιπα; Πότε θα τα προλάβαινα; τόσα επιπλα που ούτε καν είχαμε βρει, καρέκλες, μεταλλικό κρεβάτι, αξεσουαρ, τρέχα γύρευε.
Όταν έδειξα τη λίστα στον Ερμή, μου πρότεινε να αναβάλουμε για το καλοκαίρι το γάμο, γιατί δεν υπήρχε περίπτωσή να προλάβουμε. Καλύτερα αργότερα. Ούτε να το συζητήσω. Αρκετά χρόνια περίμενα αυτή τη στιγμή και ή μια Φλεβάρη μου φαινόταν ή πιο τέλεια ημερομηνία για να πραγματοποιηθεί το όνειρό μου, που ήταν όνειρο ζωής. Στη βράση κολλάει το σίδερο, λεπτομέρειες θα μου πεις, αλλά τιμή προσφοράς δεν την βρίσκεις κάθε μέρα, η αρχική ιδέα ήταν και η πιο σωστή.

Απ’ τη μια ήμουν σίγουρη ότι ήθελε να απαλλαγεί από μένα, πρώτον γιατί δεν μπορούσε να με κουμαντάρει κι αυτό την έτσουζε, δεύτερον γιατί την άφησα να καταλάβει ότι ήξερα τι είχε ειπωθεί εκείνη τη μαύρη μέρα στο κόκκινο σαλόνι και τι είχε προκαλέσει το θάνατο του πατέρα μας, και τρίτον γιατί την απείλησα πως θα συζήσω με τον άλλο και θα την κάνω ρεντίκολο στο χωριό, «χώρια», της είπα, «ότι μπορεί να κάνω και παιδί μαζί του, αστεφάνωτη». Έτσι συναίνεσε η κυρία , αρκεί να έφευγε μακριά ο «χειρώναξ», όπως ονόμαζε τον άλλο, και πήρα εγώ τη νόμιμη μοίρα, πήρα και των ομματιών μου και εγκαταστάθηκα με τον καλό μου στη πόλη. Κάναμε πολύ συμμαζεμένη ζωή, ο ένας έπιασε δουλειά στο μπαρ, εγώ στην μοδα, πήραμε και μερικά επιπλα.
Στενοί και βρόμικοι οι δρόμοι, οι άνθρωποι περίεργοι, αλλιώτικοι, οι άντρες με βρομιάρικα φέσια στο κεφάλι, με μακριά αχτένιστα γένια οι γεροντότεροι και παράξενες ρόμπες που σέρνονταν στη λασπουριά κι από πάνω ένα μακρύ σακάκι με μια ψωραλέα γούνα.

Βασικά για ειρηνοδίκης σκέφτομαι, δικαστής ουσιαστικά (και με αποδοχής δικαστών) αλλά χωρίς τη σχολή που είναι στη Θεσ/νικη. Καλά, η επαρχία γενικά είναι μεγάλο μανίκι αν διοριστείς σε οποιοδήποτε μέρος. ΕΣΔΔ δεν το σκέφτομαι με τίποτα, καλύτερα να μείνω εκεί που είμαι δεν το συζητώ όπως και γενικότερα το δημόσιο (εκτός Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και ΣτΕ φυσικά, τα οποία όμως θέλουν τρελό δόντι, πέρα από το διάβασμα και τις εξετάσεις). Όπως το κόβω, μάλλον θα κάτσω εκει που είμαι κι αν έχω κέφια αργότερα θα πάω για συμβολαιογράφος αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό κι αυτό.

Δεν ξέρω αν συμφωνώ μαζί σου σχετικά με το αν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από τη μονιμότητα. Έρχομαι σε επαφή με τόσο κόσμο κάθε μέρα κι ακούω τόσα πολλά που νομίζω πως το να είσαι εξασφαλισμένος είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας. Το αν σου αρέσει η όχι είναι κάτι που παλεύεται, ειδικά αν είσαι συνειδητοποιημένος σχετικά με το τι κάνεις και κυρίως γιατί το κάνεις. Για δουλειά μιλάμε όχι για επιπλα, τα επιπλα είναι άλλη εκπαιδευτική υπόθεση!

Μετά με αγχώνουν χαζά πράγματα στο ελεύθερο επάγγελμα, όπως, το αν κάνω ένα παιδί πχ. ποιος θα με θρέφει όσο εγώ θα είμαι σπίτι μεγαλώνοντας το παιδί. Δεν ξέρω, γενικά είμαι υπερβολικά αγχωμένη και μπερδεμένη γιατί όλα ακούγονται σαν σούπερ επιλογές, είτε το δημόσιο, είτε ο ιδιωτικός τομέας αλλά είμαι σίγουρη πως κρύβουν πολλές παγίδες